Zmiana z 365FarmNet – co trzeba zabezpieczyć przed wyłączeniem

Według ogłoszenia na stronie dostawcy wyłączana jest cała platforma, a nie tylko pojedynczy pakiet. Nowe rejestracje są już zamknięte; do czasu wyłączenia z 365FarmNet można nadal korzystać. Zabezpieczenie danych leży, według słów dostawcy, po stronie użytkowników, a on sam prosi, by zrobić to z odpowiednim wyprzedzeniem przed terminem wyłączenia.

Jako drogę dostawca wskazuje przejście na CLAAS connect. Według jego informacji licencja jest tam dla dotychczasowych klientów bezpłatna w pierwszym roku, a potem przedłuża się automatycznie; przeniesienie danych oferuje bezpłatnie, w uzgodnieniu z osobą kontaktową u dealera. To, czy ta droga jest odpowiednia, rozstrzyga gospodarstwo. Szczegółowe warunki znajdują się na stronie dostawcy.

Obowiązki natomiast się nie kończą. Zapisu, który istniał tylko w wyłączonym programie, nie można już okazać podczas kontroli. Rozstrzygające jest zatem nie to, z jakiego programu będą Państwo korzystać w przyszłości, lecz to, czy dowody z minionych lat leżą u Państwa w czytelnej postaci, niezależnie od jakiegokolwiek programu.

Słowo o nas: FarmManager jest ofertą niezależną i nie ma żadnych związków z 365FarmNet ani z CLAAS. Nazwy pojawiają się tutaj, aby wiernie odtworzyć ogłoszenie.

Ochrona roślin. Zapisy o każdym zastosowaniu należy przechowywać przez kilka lat; według ustawy o ochronie roślin termin biegnie dopiero od roku następującego po zapisie. Dla użytkowników zawodowych dochodzi kwestia formy: przepis przejściowy, na mocy którego mogą oni jeszcze prowadzić zapisy na papierze, kończy się wraz z bieżącym rokiem. Potem zapis trzeba prowadzić w formie elektronicznej i nadającej się do odczytu maszynowego – czyli jako zbiór danych, który program może odczytać; sam obraz, np. zeskanowana kartka, nie wystarcza. Kto zatem na przełomie roku nie ma już programu, nie może w wymaganej formie zapisać nawet pierwszych zastosowań nowego roku.

Nawożenie. Kto podlega obowiązkowi ewidencyjnemu rozporządzenia nawozowego, odnotowuje ustalenie zapotrzebowania na nawóz przed nawożeniem, zapisuje każdy zabieg nawożenia i co roku podsumowuje zastosowanie składników pokarmowych w gospodarstwie. Zapisy te należy przechowywać przez kilka lat po roku nawożenia i okazywać właściwemu organowi na żądanie; termin podaje samo rozporządzenie.

Kondycjonalność. Dla standardu dotyczącego zmianowania liczy się to, jakie uprawy główne rosły na działce w poprzednich latach – o ile standard obowiązuje w Państwa gospodarstwie. Ta historia upraw nie jest odrębnym obowiązkiem ewidencyjnym, lecz podstawą, na której można wykazać przestrzeganie standardu. Przy zmianie kartoteki pól ginie jako pierwsza, jeśli była tylko w starym programie.

Dochodzi do tego wszystko, co w programie było tylko złożone: dokumenty, protokoły z przeglądów, badania gleby. Zwykle są już gdzie indziej – ale nie zawsze, i warto to wyjaśnić przed wyłączeniem, a nie po nim.

Dostawca wymienia PDF, CSV i ISOXML jako formaty, w których można wyeksportować wiele danych, i zaleca zabezpieczanie czynności roboczych i kart pól według roku zbiorów. Wynika z tego prosta zasada: dla każdego roku, który nadal trzeba przechowywać, powstaje dokument, który można odczytać, oraz – tam, gdzie jest to oferowane – tabela, którą można dalej przetwarzać.

Czytelny dokument jest dowodem. Musi dać się otworzyć bez starego programu i pokazać podczas kontroli, co, na jakiej powierzchni i kiedy zostało wykonane. Tabela jest materiałem roboczym, z którego dane można przenieść do innego programu. Kto zabezpiecza same tabele, ma dane – ale niekoniecznie dowód, który wygląda tak jak prowadzone przez niego zapisy.

ISOXML jest formatem wymiany dla terminali maszyn. Do archiwizacji zapisów nie zastępuje ani czytelnego dokumentu, ani tabeli; kto z niego korzysta, zabezpiecza go dodatkowo.

Każdą kopię należy sprawdzić, dopóki stary program jeszcze działa. Pliki trzeba otworzyć na innym urządzeniu, porównać próbki z widokiem w programie i zapisać pliki w dwóch oddzielnych miejscach. Eksportu, który okaże się niepełny dopiero po wyłączeniu, nie da się powtórzyć.

Dla obrysów Państwa działek istnieje źródło niezależne od jakiegokolwiek programu: wniosek obszarowy (Flächenantrag). Programy wnioskowe krajów związkowych umożliwiają pobranie geodanych własnego wniosku – zazwyczaj jako Shapefile, w zależności od landu także jako GeoJSON, KML lub GML. Te obrysy są takie same, jakie zna administracja; pasują więc do urzędowego feldbloku i do powierzchni, na którą wnioskują Państwo o płatności.

Dlatego przy zmianie warto przyjąć za punkt wyjścia aktualny wniosek, a następnie dostosować działki użytkowane inaczej, zamiast przenosić granice narysowane w starym programie. Stare granice pozostają mimo to ważne: jako część dowodu, do jakiej powierzchni odnosiło się wcześniejsze zastosowanie.

Drugim źródłem historii upraw są Państwa wnioski obszarowe z poprzednich lat, o ile zostały zachowane: podają one dla każdej działki zgłoszone użytkowanie.

Przeprowadzka rozpada się na trzy części. Granice pól można przenieść do niemal każdej kartoteki pól, ponieważ istnieją do tego rozpowszechnione formaty plików. Tabele, takie jak zaksięgowane czynności robocze, można przenieść, jeśli nowy program ma import tabel, a kolumny do siebie pasują – to praca ręczna, ale wykonalna. Historia jako całość, czyli powiązanie powierzchni, środka, zabiegu i osoby, zazwyczaj ginie przy zmianie i daje się odtworzyć tylko z zabezpieczonych dokumentów.

Stąd wynika pragmatyczny podział: minione lata pozostają w archiwum jako zabezpieczone dokumenty, a nowy program zaczyna od czystych powierzchni i historii upraw potrzebnej do zmianowania. Kto próbuje odtworzyć każdy stary wpis, traci dużo czasu na dane, które przy kontroli i tak przedstawia się w postaci dokumentu.